Peptyd miedziowy GHK-Cu to tripeptyd złożony z glicyny, histydyny i lizyny (Gly-His-Lys), związany z jonem miedzi(II). Sekwencję GHK wyizolował z ludzkiego osocza Loren Pickart w 1973 roku, a od tamtej pory peptyd badany jest głównie w hodowlach komórkowych i modelach zwierzęcych, w kontekście ekspresji genów i macierzy pozakomórkowej. Materiał badawczy nie jest zatwierdzony jako produkt leczniczy i nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi.
W tym artykule tłumaczymy od zera, czym jest GHK-Cu, co naprawdę mówią badania i czym peptyd do badań różni się od składnika kremów.
Nazwę najłatwiej rozłożyć na części. GHK to jednoliterowe symbole trzech aminokwasów: G jak glicyna, H jak histydyna, K jak lizyna. Cu to symbol chemiczny miedzi. GHK-Cu to więc forma tripeptydu GHK, która wiąże jon miedzi.
GHK występuje naturalnie w ludzkim osoczu. Jego poziom jest najwyższy u młodych dorosłych i spada z wiekiem. Ta obserwacja jest jednym z powodów, dla których peptyd od dekad przyciąga uwagę badaczy. Dziś GHK-Cu należy do najlepiej zbadanych peptydów miedziowych.
Nie do końca. GHK to sam tripeptyd, bez metalu. GHK-Cu to jego kompleks z jonem miedzi(II). W literaturze obie nazwy pojawiają się obok siebie, ale w laboratorium liczy się, z którą formą pracujesz, bo różnią się wzorem, masą cząsteczkową i właściwościami. Nasz produkt to forma związana z miedzią.
GHK wiąże jon miedzi(II) przez grupy histydyny i końcową grupę aminową. Taki kompleks nadaje roztworom charakterystyczne niebieskie zabarwienie. To normalna cecha tego związku, a nie oznaka zanieczyszczenia. Kompleksy miedzi bywają jednak wrażliwe na odczyn i utlenianie, co ma znaczenie przy przechowywaniu.
Podstawowe dane chemiczne: wzór sumaryczny C14H24CuN6O4, masa cząsteczkowa 340,9 g/mol, nazwa systematyczna to kompleks glicylo-L-histydylo-L-lizyny z miedzią(II).
Literatura o GHK-Cu opiera się głównie na badaniach in vitro, na zwierzętach i na analizach ekspresji genów. Szeroko cytowany przegląd z 2018 roku (Pickart i Margolina) opisuje, że w modelach laboratoryjnych GHK-Cu może wpływać na ekspresję dużej części ludzkich genów. Najważniejsze obszary badań to:
W hodowlach komórkowych opisywano pobudzenie podziałów fibroblastów i zwiększoną ekspresję genów związanych z kolagenem, elastyną i proteoglikanami.
Badacze analizują GHK jako nośnik, który dostarcza jony miedzi istotne dla wielu szlaków enzymatycznych.
Prace laboratoryjne dotyczą też regulacji genów i procesów związanych z równowagą oksydacyjno-redukcyjną.
Osobny nurt dotyczy samej formy podania w modelach badawczych, na przykład przenikania GHK-Cu zamkniętego w liposomach przez skórę w warunkach laboratoryjnych.
Wszystkie te wyniki pochodzą z modeli przedklinicznych. Nie wolno przenosić ich wprost na ludzi.
W polskich drogeriach i aptekach peptyd miedziowy spotkasz głównie jako składnik kosmetyków. To osobna kategoria produktów, z własnymi przepisami i innym przeznaczeniem. GHK-Cu sprzedawany jako odczynnik badawczy nie jest kosmetykiem ani lekiem. Nie został dopuszczony przez FDA, EMA ani żaden porównywalny urząd jako produkt leczniczy i służy wyłącznie do pracy laboratoryjnej i naukowej.
Różnicę widać też w dokumentacji. Odczynnik badawczy opisuje się przez tożsamość, czystość i numer partii, potwierdzone analizą. W PureChems każda partia GHK-Cu ma czystość co najmniej 99%, potwierdzoną przez niezależne laboratorium metodą HPLC i spektrometrii mas, oraz certyfikat analizy.
W PureChems peptyd miedziowy występuje w trzech produktach:
O jednym ze składników mieszanki GLOW piszemy szerzej w artykule BPC-157: co to jest i co mówią badania.
Jak rozpuścić liofilizat krok po kroku, opisujemy w poradniku woda bakteriostatyczna do peptydów.
Wokół peptydu miedziowego krąży sporo tekstów marketingowych, głównie z branży kosmetycznej. Przy każdym z nich zadaj sobie trzy pytania. W jakim modelu coś zaobserwowano: w hodowli komórek, u zwierząt czy u ludzi? Co dokładnie mierzono: ekspresję genów, liczbę komórek, a może tylko wygląd skóry na zdjęciu? Czy tekst powołuje się na konkretną publikację? Wynik z hodowli fibroblastów mówi o tym, jak zachowują się komórki w naczyniu, a nie o tym, co stanie się z człowiekiem. Rzetelne źródło zawsze to rozróżnia.
GHK to tripeptyd glicyna-histydyna-lizyna, a Cu to symbol miedzi. GHK-Cu to forma peptydu związana z jonem miedzi.
Sekwencję GHK wyizolował z ludzkiego osocza Loren Pickart w 1973 roku.
Związek jest ten sam, ale kategoria produktu inna. Kosmetyki podlegają własnym przepisom, a GHK-Cu do badań służy wyłącznie do pracy laboratoryjnej.
Tak. Niebieskie zabarwienie wynika z obecności związanego jonu miedzi(II).
Nie. GHK-Cu w wersji badawczej to chemikalium laboratoryjne, niezatwierdzone jako produkt leczniczy.
To nazwa naszych kapsułek łączących 5 mg GHK-Cu i 2,5 mg minoksydylu. Połączenie bada się w porównawczych modelach dotyczących włosów i skóry.
W PureChems, jako GHK-Cu 100 mg w fiolce, z certyfikatem analizy dla każdej partii. Płacisz kartą, przez Google Pay albo kryptowalutą, a zamówienie wysyłamy dyskretnie, ze śledzeniem przesyłki, z terenu Unii Europejskiej.
Wyłącznie do celów badawczych. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.
Woda bakteriostatyczna to sterylna woda z dodatkiem około 0,9% alkoholu benzylowego, najpopularniejszy rozpuszczalnik do liofilizowanych peptydów. Pokazujemy, jak się jej używa w laboratorium i kiedy lepiej sięgnąć po kwas octowy.
Czytaj artykuł
Cardarine (GW-501516) i Fitorine (GW-0742) to dwa agonisty receptora PPAR-delta badane w modelach metabolicznych. Wyjaśniamy, czym się różnią, co mówią badania i jak wybrać wiarygodne źródło do pracy laboratoryjnej.
Czytaj artykuł
Tesamorelin do badań kupisz w PureChems jako liofilizat 10 mg w szklanej fiolce, z certyfikatem analizy dla każdej partii. Pokazujemy, jak sprawdzić jakość tego peptydu i czego unikać przy zakupie.
Czytaj artykuł