GW-0742: co to jest? To związek badany jako selektywny agonista receptora PPAR-delta, czyli receptora jądrowego związanego z przemianami tłuszczów i ekspresją genów. Sprzedaje się go też pod nazwą Fitorine. Jest blisko spokrewniony z Cardarine (GW-501516): oba działają na ten sam receptor, a ich wzory sumaryczne różnią się jednym atomem fluoru.
Poniżej wyjaśniamy od zera, czym jest receptor PPAR-delta, co wiadomo o GW-0742 z badań, czym różni się od Cardarine i dlaczego nie jest SARM-em, choć często wrzuca się go do jednego worka z tą grupą.
GW-0742 to oznaczenie kodowe związku, który w literaturze naukowej opisuje się jako selektywnego agonistę receptora PPAR-delta (PPARδ). Fitorine to nazwa, pod którą ten sam związek występuje w sprzedaży. W wyszukiwarce wpiszesz go na kilka sposobów: gw 0742, gw0742, GW-0742 albo po prostu fitorine. Chodzi zawsze o tę samą substancję.
Związek jest bliskim krewnym innych agonistów PPAR-delta, z których najbardziej znany jest Cardarine. Bada się go w modelach metabolicznych i w badaniach nad ekspresją genów.
PPAR to skrót od angielskiej nazwy receptorów aktywowanych przez proliferatory peroksysomów. Są to receptory znajdujące się w jądrze komórkowym. Gdy coś je aktywuje, włączają lub wyłączają określone geny. Substancja, która aktywuje receptor, to agonista.
Rodzina PPAR ma trzech członków:
Selektywny agonista, taki jak GW-0742, działa na jeden typ receptora, a nie na całą rodzinę. Dla badacza to wygodne narzędzie: pozwala sprawdzić rolę PPAR-delta bez jednoczesnego pobudzania pozostałych receptorów.
Dowody na temat GW-0742 pochodzą z badań przedklinicznych, czyli z hodowli komórkowych i modeli zwierzęcych sygnalizacji PPAR-delta. Najczęściej opisywane obszary to:
Wyników z takich modeli nie przenosi się na ludzi. GW-0742 nie jest zatwierdzonym lekiem i jest dostępny wyłącznie jako materiał badawczy.
Oba związki są do siebie bardzo podobne, dlatego warto zestawić je obok siebie.
| Cecha | GW-0742 (Fitorine) | Cardarine (GW-501516) |
|---|---|---|
| Receptor docelowy | PPAR-delta, agonista selektywny | PPAR-delta |
| Wzór sumaryczny | C21H17F4NO3S2 | C21H18F3NO3S2 |
| Masa cząsteczkowa | 471,49 g/mol | 453,50 g/mol |
| Historia badań | Badania metaboliczne i nad ekspresją genów | Program farmaceutyczny przerwany po długoterminowych badaniach na zwierzętach |
| Postać w PureChems | Kapsułki 10 mg, 60 sztuk | Kapsułki 10 mg, 60 sztuk |
| Przechowywanie | Od 15 do 25 °C, sucho, z dala od światła i wilgoci | Od 15 do 25 °C, z dala od wilgoci |
Z porównania wzorów wynika, że w GW-0742 jeden atom wodoru zastąpiono atomem fluoru. To niewielka zmiana, ale w chemii takie podstawienia wpływają na właściwości cząsteczki, dlatego oba związki bada się osobno.
Tu różnica jest wyraźniejsza. Cardarine powstał w programie badawczym firmy farmaceutycznej, skupionym na metabolizmie i lipidach. Jego rozwój przerwano, gdy długoterminowe badania na gryzoniach powiązały związek z rozwojem nowotworów. To ważny kontekst dla każdego, kto pracuje z GW-501516. Szczegóły opisaliśmy w artykule Cardarine (GW-501516): opinie i co pokazują badania.
Źródła, na których opieramy ten tekst, opisują GW-0742 wyłącznie w kontekście badań przedklinicznych nad PPAR-delta. Nie wynika z tego, że jest bezpieczniejszy od Cardarine. Oznacza to tylko, że jego historia badań wygląda inaczej.
Nie. SARM-y działają na receptor androgenowy, a GW-0742 na receptor PPAR-delta, związany z metabolizmem tłuszczów. To zupełnie inne mechanizmy. W sklepach i na forach oba typy związków często trafiają do jednej kategorii, bo bada się je w podobnych obszarach metabolizmu i wydolności, ale chemicznie i biologicznie nie mają ze sobą wiele wspólnego.
Bo GW-0742 nie jest peptydem. To mała cząsteczka organiczna o masie około 471 g/mol, podczas gdy peptydy badawcze to łańcuchy aminokwasów, często kilkakrotnie cięższe. Ta różnica ma praktyczne skutki w laboratorium.
Ta sama zasada dotyczy Cardarine, który również jest małą cząsteczką i również występuje w kapsułkach.
Przy związkach w kapsułkach łatwo skupić się na liczbie sztuk w butelce. Ważniejsze jest jednak to, co potwierdza certyfikat analizy. Zwróć uwagę na trzy rzeczy:
Ponieważ GW-0742 i Cardarine różnią się tylko jednym atomem, potwierdzenie tożsamości ma tu szczególne znaczenie. Różnica mas między nimi wynosi około 18 g/mol i spektrometria mas wychwytuje ją bez trudu.
Fitorine (GW-0742) sprzedajemy w kapsułkach po 10 mg, 60 sztuk w szczelnie zamkniętej butelce HDPE. Czystość ≥99% potwierdza niezależne laboratorium metodą HPLC i spektrometrii mas, a certyfikat analizy (COA) jest dostępny dla każdej partii. Numer badania podany w karcie produktu to GW0742-2501-A.
W tej samej postaci i z tą samą dokumentacją dostępny jest Cardarine (GW-501516), jeśli twój projekt wymaga porównania obu agonistów. O zakupie Cardarine piszemy osobno w tekście Cardarine: gdzie kupić.
Zamówienie wysyłamy dyskretnie i z numerem śledzenia z terenu UE. Płacisz kartą, przez Google Pay albo kryptowalutą.
To związek badany jako selektywny agonista receptora PPAR-delta, czyli receptora jądrowego związanego z metabolizmem tłuszczów i ekspresją genów.
Tak. Fitorine to nazwa, pod którą sprzedawany jest GW-0742.
Oba działają na receptor PPAR-delta. Różnią się jednym atomem w budowie (GW-0742 ma dodatkowy atom fluoru) oraz historią badań: rozwój Cardarine przerwano po długoterminowych badaniach na zwierzętach.
Nie. To mała cząsteczka organiczna, dlatego sprzedaje się ją w kapsułkach, a nie jako liofilizowany proszek w fiolce.
Nie. SARM-y działają na receptor androgenowy, a GW-0742 na receptor PPAR-delta.
Nie. To wyłącznie materiał badawczy.
W temperaturze od 15 do 25 °C, w suchym miejscu, z dala od światła i wilgoci.
Wyłącznie do celów badawczych. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.
HGH Fragment 176-191 to syntetyczny peptyd odpowiadający końcowemu odcinkowi ludzkiego hormonu wzrostu, badany w modelach metabolizmu tłuszczów. Wyjaśniamy jego budowę, stan badań i różnice względem pełnego hormonu i AOD-9604.
Czytaj artykuł
Gdzie kupić TB-500 do badań i jak ocenić sprzedawcę: certyfikat analizy dla partii, HPLC, spektrometria mas i niezależne laboratorium. Do tego porównanie czystego TB-500 z mieszankami BPC-157/TB-500 i GLOW.
Czytaj artykuł
Praktyczna instrukcja rozpuszczania liofilizowanych peptydów w laboratorium: wybór między wodą bakteriostatyczną a kwasem octowym 0,6%, obliczanie stężenia i kolejne kroki pracy z fiolką.
Czytaj artykuł