Kto wpisuje w wyszukiwarkę tesamorelin opinie, zwykle trafia na wpisy z forów. Najbardziej wiarygodne opinie o tym peptydzie pochodzą jednak z literatury naukowej. Tesamorelin to stabilizowany, syntetyczny analog GHRH, czyli hormonu uwalniającego hormon wzrostu, badany pod kątem działania na receptor GHRH i oś hormonu wzrostu. Materiał sprzedawany do badań nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi.
W tym artykule zbieramy to, co wiadomo z badań, tłumaczymy pojęcia od zera i porównujemy tesamorelin z innymi peptydami działającymi na tę samą oś.
Żeby zrozumieć tesamorelin, trzeba zacząć od GHRH. To hormon wytwarzany w podwzgórzu, po polsku nazywany też somatoliberyną. Ma 44 aminokwasy i pobudza przedni płat przysadki do uwalniania hormonu wzrostu.
Tesamorelin, opisywany w literaturze także pod kodem rozwojowym TH9507, zachowuje cały łańcuch 44 aminokwasów. Od naturalnego hormonu różni się jednym szczegółem: do tyrozyny na początku łańcucha, czyli na N-końcu, dołączono grupę trans-3-heksenoilową. Wzór sumaryczny peptydu to C221H366N72O67S, a masa cząsteczkowa wynosi około 5135,9 g/mol.
Naturalny GHRH jest bardzo szybko rozcinany przez enzym dipeptydylopeptydazę 4 (DPP-4). Enzym tnie właśnie przy N-końcu. Grupa acylowa osłania to miejsce, dlatego tesamorelin jest znacznie stabilniejszy w testach enzymatycznych niż hormon naturalny. Przeglądy opisują go wprost jako analog opracowany dlatego, że natywny peptyd rozkłada się zbyt szybko, by był praktyczny.
Tesamorelin badano zarówno w modelach przedklinicznych, jak i w badaniach klinicznych. Prace koncentrują się na kilku obszarach:
Z badań klinicznych można wymienić pracę opublikowaną w 2024 roku w czasopiśmie AIDS, dotyczącą osób z HIV. Wyniki każdej takiej pracy trzeba jednak czytać w kontekście konkretnej grupy i protokołu badania.
W listopadzie 2010 roku amerykańska FDA zatwierdziła tesamorelin w jednym, wąsko określonym wskazaniu, u ściśle określonej grupy pacjentów. W Unii Europejskiej nie ma on równoważnego dopuszczenia do ogólnego stosowania. Analogi GHRH, w tym tesamorelin, figurują też na liście substancji zakazanych WADA w sekcji S2, czyli są zakazane w sporcie przez cały czas.
Wpisy na forach mają jedną wspólną cechę: nie da się ich sprawdzić. Nie wiadomo, skąd pochodził materiał, jaką miał czystość ani w jakich warunkach ktoś wyciągał wnioski. Nie ma grupy kontrolnej, nie ma pomiarów, nie ma recenzji. Dlatego takie relacje nie są danymi naukowymi, nawet jeśli brzmią przekonująco.
Jeśli chcesz ocenić tesamorelin rzetelnie, opieraj się na recenzowanych publikacjach i na dokumentacji konkretnej partii. W przypadku materiału badawczego podstawą jest certyfikat analizy z potwierdzoną tożsamością i czystością.
Przy każdej pracy warto zadać trzy pytania. Po pierwsze: czy to badanie na komórkach, na zwierzętach, czy z udziałem ludzi? Wyniki z tych poziomów nie są wymienne. Po drugie: co dokładnie mierzono? W tej klasie związków często mierzy się IGF-1, który pokazuje pobudzenie osi, ale nie jest tym samym co efekt końcowy. Po trzecie: kogo dotyczyło badanie? Dane z jednej, wąskiej grupy pacjentów nie mówią nic o innych grupach. Takie podejście chroni przed wyciąganiem wniosków, których autorzy pracy wcale nie postawili.
To dwa najczęściej mylone analogi GHRH. Oba działają na ten sam receptor, ale problem stabilności rozwiązują na dwa przeciwne sposoby:
Z tego powodu w porównawczych testach laboratoryjnych nie traktuje się ich jako zamienników.
Na oś hormonu wzrostu można działać przez dwa różne receptory. Tesamorelin pobudza receptor GHRH. Z kolei ipamorelin i GHRP-2 działają na receptor greliny (GHSR), dlatego zalicza się je do sekretagogów hormonu wzrostu.
Takie zestawienie przydaje się w badaniach, które chcą oddzielić efekt pobudzenia jednego receptora od drugiego.
Tesamorelin jest liofilizatem higroskopijnym, czyli chętnie wiąże wilgoć z powietrza. Dobra praktyka laboratoryjna jest prosta:
W PureChems dostępny jest tesamorelin 10 mg jako liofilizat w szklanej fiolce ze sterylnym zamknięciem. Każda partia ma czystość co najmniej 99%, potwierdzoną przez niezależne laboratorium metodą HPLC i spektrometrii mas, oraz certyfikat analizy. Szczegóły zakupu opisujemy w tekście tesamorelin: gdzie kupić peptyd w fiolce.
Ma jedno wąskie dopuszczenie w USA, ale nie jest zatwierdzony do ogólnego stosowania u ludzi. Materiał sprzedawany do badań nie jest lekiem w żadnym kraju.
Na receptor GHRH w komórkach przedniego płata przysadki.
Tak. Analogi GHRH są na liście WADA w sekcji S2 i obowiązuje je zakaz przez cały czas, w zawodach i poza nimi.
Tesamorelin działa na receptor GHRH, a ipamorelin na receptor greliny. Oba peptydy wpływają na oś hormonu wzrostu, ale innymi drogami.
Z 44, tak jak naturalny GHRH. Dodatkowo na N-końcu ma grupę trans-3-heksenoilową.
Nie jako źródło wiedzy. To relacje bez kontroli jakości materiału i bez pomiarów. Rzetelną wiedzę dają recenzowane publikacje.
Wyłącznie do celów badawczych. Nie do spożycia przez ludzi ani zwierzęta.
BPC-157 to syntetyczny peptyd z 15 aminokwasów, wywodzący się z białka soku żołądkowego. Wyjaśniamy, co pokazują badania przedkliniczne, czego nie pokazują i w jakich postaciach peptyd trafia do laboratoriów.
Czytaj artykuł
MK-677, Cardarine, GW-0742 i SLU-PP-332 często trafiają do jednego worka, a działają na zupełnie różne receptory. Porównujemy je pod kątem mechanizmu, budowy, zawartości kapsułki i przechowywania, żeby łatwiej było zaplanować projekt na 2027 rok.
Czytaj artykuł
Planujesz w 2027 roku badania z biologii starzenia? Porządkujemy związki, które się w nim bada, według czterech tematów: szyszynka i telomeraza, komórki starzejące się, mitochondria oraz metabolizm NAD+. Dla każdego podajemy budowę, postać i przechowywanie.
Czytaj artykuł